كردن و تربيت است و چون پاك شدى باز خلعت دهند و نوازش نمايند . لهذا بايد بالبديهه مسلمان مخلد در عذاب نباشد . پس بديهى شد كه اصل دين و سرمايه بهشت و حقيقت كمال و فائده خلقت و كنه غرض و غايت ، معرفت و محبت خدا و معصوم ( ع ) است و اقرار به كوچكى و بندگى و سر تسليم پيش كردن است . چنانچه مناط رعيّت اين سلطان و آن سلطان به همين است . و هر قدر كه شخص مخالفت با سلطان نمايد با اقرار به بندگى و رعيّتى ، مستحق وساطت و گذشت و خلعت است به خلاف آن كه از اين اقرار بيرون رود و يا از اقرار به حكومت حاكم او ابا نمايد و خود را سلطان و حاكم بداند و يا اقرار به بندگى و كوچكى سلطان ديگر و حاكم سلطان ديگر نمايد كه به غير كشتن او به طور ديگر راضى نشوند مگر آن كه باز از انكار برگردد و باز اقرار نمايد . و چون از سلسله عصمت بگذرى همه با تو همسرند و همسر را امر به محبّت و طاعت همسر نمىنمايند و ترجيح احد متساويين بر ديگرى محال است و محال است كه خدا بگويد أيها الناس اين كسى كه همسر شما است و از روح ايمان تجاوز نكرده و به مقام عصمت نرسيده و گاهى حق گويد و گاهى باطل و گاهى سهو و اشتباه نمايد و گاهى ثواب نمايد و گاهى گناه ، ايّها الناس معرفت او معرفت من ، محبت او محبت من ، رضاى او رضاى من ، غضب او غضب من ، طاعت او طاعت من ، مخالفت او مخالفت من ، عداوت او عداوت من است و لكن اگر اشتباه كرد و سهو و نسيان و غفلت كرد او را هدايت كنيد و سخن او را هرگز بىدليل نپذيريد و هر چه بگويد و مطابق قول معصوم نباشد به ديوار بزنيد و اگر معصيت كرد او را امر به معروف و نهى از منكر نمائيد و حدّ بر او جارى سازيد و او را بد بدانيد و بد بگوئيد . و اگر از خوبان باشد باز لازمه او سهو و غفلت و اشتباه و جهل مركّب است در مقام علم و معرفت ، و لازمهء او خطا و گناه است صغيره يا كبيره عمدا يا خطا در مقام عمل ، و او نيز محتاج به توبه و شفاعت شافعان است و اگر بخواهد به كسى چيزى بدهد نتواند و مستجاب الدعوه نباشد زيرا كه حق تعالى به او أذن مطلق نداده . بلكه حالت او مثل ديگران است كه گاهى دعاى او مستجاب است و گاهى نيست و معجزه و كرامت نتواند آورد و از عهدهء جواب سؤال هر كس بر نيايد و هر زبانى را نداند . آرى پس بديهى شد كه انسان را از براى كمال آفريده ، كه فائده خلقت او و غرض و غايت او است . و دانستى كه كمال دانى منحصر است در معرفت عالى و